Friday: first impressions

We left from Eindhoven and went to Dublin with the famous budget-airline RyanAir. For 1.5 hours I've been observing the play in the airplane performed by the stewards and stewardesses. They looked tired and grumpy, still they tried to sell food, drinks, cigarettes and lots for some lottery to 200 people. After the play the doors opened, we stretched our legs and an unknown city and country are within reach now.

Vrijdag: de eerste indrukken

Op vrijdag zijn we vanuit Eindhoven naar Dublin gevlogen met de Aldi onder de vliegmaatschappijen: RyanAir. Zo'n anderhalf uur heb ik naar het tafereel op het middenpad gekeken, waar chagrijnige en vermoeide stewards en stewardessen met hun beste glimlach eten, drinken, sigaretten en loten proberen te slijten aan zo'n 200 vliegtuigpassagiers. Op Dublin Airport werd het sardineblikje in de vorm van een Boeing 737 geopend en konden we onze benen strekken waar een voor mij vreemd land en stad aan onze voeten lagen.

Friday morning, July 31st 2009: time to go to Berlin. After a smooth trip we arrived at the Kronprinz Hotel near the Kürfürstendamm. Because we left early there was plenty of time left to visit the city already. With our hotel reservation came a ticket for all public transport in Berlin, valid for 72 hours. Very convenient, so with this card would get us going.

Het is bijna dagelijks aan de orde: ergens op deze planeet is er wel iemand die zichzelf opblaast voor een of ander Hoger Doel. Dit gebeurt zo vaak dat ik er eigenlijk geen aandacht meer aan besteed. Dagelijks berichten de media over een bomaanslag op een markt in Bagdad, of een Palestijn die iets goed te maken heeft met Israël (of andersom). Ik zag het als kind op het Jeugdjournaal en in de tussentijd is er eigenlijk niks veranderd. Ik kan er niet meer wakker om liggen.

Everybody knows Russia from television and history books: a cold country full with rockets, bears and chess players. You see grey flats everywhere with sad people inside who drink their home-brewn vodka. Their writing looks like it can only be stamped or set in stone. No one has seen sunshine inside the Russian borders. Lenin is to be seen on every street corner, and the hammer and sickle is slammed into children from their early ages. In short, why would anyone want to go there?

To show the contrary.

Iedereen kent het Rusland van televisie en van de geschiedenisboeken: een bar koud land vol met raketten, beren en schakers. Overal troosteloze flats met daarin even troosteloze mensen die zich bezatten aan thuisgestookte wodka. Het schrift ziet eruit alsof het alleen gestempeld of gebeiteld wordt. En zonneschijn heeft nog niemand ooit binnen de Russische grenzen waar kunnen nemen. Vladimir Lenin staat op iedere straathoek, het symbool van de hamer en sikkel wordt er van jongs af aan in geslagen. Kortom, waarom zou iemand in godsnaam naar zo'n land willen?

Om het tegendeel te bewijzen.

Vrijdagochtend 31 juli 2009 zijn we richting Berlijn gereden, waar we na een voorspoedige reis aankwamen in het Kronprinz Hotel vlakbij de Kürfürstendamm in Berlijn. Omdat we vroeg vertrokken waren was er genoeg tijd om de stad in te gaan. Bij ons arrangement zat een ticket voor het openbaar vervoer, waarmee we 72 uur lang door heel Berlijn konden reizen. Erg makkelijk, dus gewapend met dit kaartje gingen we al vlug op pad.

Wanneer je aan mensen vertelt dat je een buitenlandse internetvriend of -vriendin gaat bezoeken, krijg je vaak terughoudende reacties te horen. Zeker als je naar een land gaat buiten de Europese Unie dat geen best imago heeft (Rusland bijvoorbeeld). Dit vanwege de publiciteit die gevallen krijgen als het misgaat, dat een 53-jarige man zich voordoet als een mooi 18-jarig meisje. Mensen hechten meer waarde aan de gevallen waarbij het misgaat, terwijl het ook heel goed kan gaan.

Saturday 3 January 2009: Exploring Augsburg

On the first full day of my trip I went to explore Augsburg. S. gave me a tour through Augsburg.

Our starting point was the Jakubtor and from there we walked to the town hall. It's an impressive looking building on a square, with some remainings of the Christmas. When we entered the town hall we went to the second floor, where we approached the Golden Room. It looked really impressive and it made me think back of the Vatican Museums. This room could easily be part of it. In a sideroom a collection of gifts of so-called twin towns were shown. Augsburg has quite a bunch of them, like Jinan (China), Amagasaki (Japan), Nagahama (Japan), Dayton (USA) and Bourges (France).

Zaterdag 3 januari 2009: Augsburg verkennen

Op de eerste echte dag van m'n vakantie ging ik m'n verblijfplaats verkennen. S. leidde me rond in Augsburg.

We begonnen bij de Jakubtor en liepen van daaruit naar het raadhuis. Dit is een imposant uitziend gebouw aan een plein, waarop nog de restanten van de kerstmarkt stonden. Binnen aangekomen kan je naar de tweede verdieping klimmen, waar je de Goldene Saal aantreft. Het zag er indrukwekkend uit. Het deed me een beetje aan het Vaticaan denken, want deze kamer zou daarin zeker niet misstaan. In een zijkamer stonden de giften van Augsburg tweelingsteden uitgestald. Augsburg heeft er een aantal, waaronder Jinan (China), Amagasaki (Japan), Nagahama (Japan), Dayton (USA) en Bourges (Frankrijk). Leuk om zulke verschillende culturen bijeen te zien in zo'n kleine ruimte.