Drie maanden geleden voelde ik dat het tijd was voor een nieuwe telefoon. Ik gebruikte internet meer en meer op m'n Sony Ericsson C902, een nette telefoon maar een te klein schermpje om fatsoenlijk mee online te gaan. Mijn volgende telefoon is de HTC Desire geworden. Ik ben niet het type blijo dat op kieskeurig.nl onder de vermelding "een paar dagen in bezit" gaat lopen pochen hoe geweldig dit toestel wel niet is. Ik doe dat drie maanden later op m'n eigen site

Want de HTC Desire met Android 2.1 (Eclair) is simpelweg een geweldig krachtig toestel. Aan boord een snelle CPU van 1 GHz, 576 MB RAM, 512 MB opslaggeheugen en een SD-kaart van 4 GB. Ook het 3.7 inch scherm is een prima verbetering ten opzichte van m'n oude telefoontje. Je zou zeggen, dat slurpt in no-time je batterij leeg, en dat doet het ook. Meer over de batterij later in dit artikel. De tekst die hierop volgt zal wat tekortkomingen opnoemen, want niets is immers perfect. Toch moet je in het achterhoofd houden dat ik erg tevreden ben met het toestel en dat ik 'm nu voor zoveel toepassingen gebruik dat ik eigenlijk amper nog zonder kan.

Eerst maar 's de hardwarekant bespreken. De specificaties zoals die hierboven zijn uitgeschreven maken het tot een krachtig toestel, het grote scherm heeft een mooie grootte en is lekker helder. Zelfs als je buiten bent is het scherm nog goed te lezen als je de helderheid hoger zet. Het grote scherm heeft ook een nadeel, het toestel is amper tot niet te bedienen in één hand. De optische trackball die onderaan het scherm te vinden is zou dit moeten oplossen, maar echt handig vind ik het niet werken: m'n duim kan er niet goed bij en vaak veeg je toch de verkeerde richting in. De optische trackball is wel handig om een cursor preciezer te positioneren in een tekst, de cursor plaatsen door het aanraken van het scherm blijft wat giswerk. Al lopend je toestel bedienen kan je uit je hoofd zetten, je maakt onverwachte subtiele bewegingen waardoor commando's anders of helemaal niet geïnterpreteerd worden. Een fysiek toetsenbord heeft dus toch z'n voordelen.

Al die krachtige hardware is natuurlijk allemaal wel leuk maar je wilt er toch wel wat mee doen. Het besturingssysteem komt uit huize Google: Android 2.1 (codenaam Eclair). Ik had op de PC al een beetje ervaring opgedaan met Android: er is een live-CD gebaseerd op Android 1.6 en met de SDK komt een emulator. Versie 2.1 draait op Linux-kernel 2.6.29 maar daar bovenop een geheel eigen softwarestack die bij lange na niet overkomt met de gemiddelde Linux-desktop of -server. Android-programma's draaien op de Dalvik Virtual Machine, een eigen Java-implementatie van Google. De structuur van die programma's is heel verschillend van de gemiddelde GUI-applicatie op de PC, de manier waarop programma's kunnen communiceren naar de buitenwereld of elkaars componenten moeiteloos kunnen hergebruiken heb ik nog niet eerder gezien. Zonder veel moeite kan een programma zich naadloos integreren in het Android-ecosysteem. Bovendien draaien programma's in een sandbox, het mag alleen gebruik maken van services op je telefoon die ook door het programma worden geadverteerd. Bij installatie van een programma moet de gebruiker toestemmen met de rechten die het programma wenst te verschaffen. Je kan bijvoorbeeld het standaard on-display toetsenbord vervangen, maar is zoiets te vertrouwen als die netwerkverbindingen kan leggen? Als dit niet gemeld wordt kan een programma niet stiekem je creditcardgegevens naar Nigeria sturen.

Alle programma's staan in de Android Market, dat op het moment van schrijven zo'n 70000 programma's huisvest. Toegegeven, de helft van deze programma's zijn voor 18 jaar en ouder en laten weinig tot de verbeelding over. Dit markeert het verschil tussen de Apple Store en Android Market; dit soort programma's is niet toegestaan onder het strenge Apple-regime. Google is wat toleranter als het gaat om software: alleen schadelijke software wordt verwijderd. Google is overigens ook in staat om programma's op afstand van je telefoon te verwijderen, een idee dat me eigenlijk niet zo aanstaat. Naast de blotevrouwenapplicaties en misschien een paar malware-applicaties blijven er toch genoeg applicaties over die wel de moeite waard zijn om te installeren. Daarover later meer.

Omdat dit een HTC-toestel is, is het toestel voorzien van de Sense-interface: een extra laag bovenop het besturingssysteem dat door Google wordt geleverd. Het biedt een eigen launcher, een handvol widgets en applicaties. De launcher met zeven virtuele bureaubladen is best fijn werken, je kan er een hele berg icoontjes en widgets op kwijt. Natuurlijk heb je de onmiskenbare klokwidget, waarachter ook een wereldklok, alarm, stopwatch en een timerfunctie schuilen. Deze widget toont ook het weer, waarbij de zonnestralen van je scherm stralen als het zonnig weer is buiten. Een mooie widget, hoewel ik m'n twijfels heb over de temperaturen die het toont. Maar dat is een algemener euvel dat verschillende weerdiensten soms wel 5 graden verschillen in buitentemperatuur.

De Sense-interface komt ook met een aantal programma's, dat Twitter, Flickr en Facebook kan integreren. Ik kan alleen iets zeggen over de Twitter-integratie; Flickr gebruik ik niet echt om 'sociaal' te doen en Facebook gebruik ik al helemaal niet. De Twitter-applicatie HTC Peep is een fijn Twitterprogramma, ik had er absoluut geen problemen mee om het te gebruiken totdat de officiële Twitter-applicatie uitkwam, die toch net ietsje beter was. Het komt bij mij op z'n minst over dat de dames en heren van HTC wel degelijk tijd gestoken hebben in een fatsoenlijke mobiele Twitter-applicatie.
Helaas geldt dit niet voor de agendafunctie die door HTC wordt aangeboden, dit is misschien wel het meest teleurstellende punt van m'n telefoon. Het synchoniseert moeiteloos met Google Calendar, dat is een groot pluspunt. Met m'n oude telefoon moest ik de Goosync-service daarvoor inschakelen (die dat niet voor niks doet), nu gebeurt dit allemaal native. Toch is het vrij irritant dat afspraken die je maakt op je telefoon vervolgens als een uitnodiging tevoorschijn komen op Google Calendar. Ook ben ik niet te spreken over de agendaweergaven, met name de weekweergave is waardeloos. Het laat alleen zien dat je bezet of vrij bent, maar er wordt geen moeite gedaan om te tonen wat die blokjes voor afspraak inhouden. Dit was ook het geval met m'n oude telefoon met een twee keer zo klein schermpje, maar dat is nog te vergeven met zo'n resolutie. Ook de maandweergave vind ik niet echt intuitief werken, ik had moeite om de vrij/bezet-balkjes te vertalen naar de daadwerkelijke dagindeling, het leek allemaal niet echt te kloppen. Herinneringen zijn ook erg slecht: soms worden herinneringen voor het gemak weer weggehaald bij een afspraak. En als de herinnering af gaat hoor je een geluidje, waarna de tekst snel weer uit beeld verdwijnt. Als de telefoon in je broekzak hebt, heb je vaak niet genoeg tijd om te zien waarvoor die afging. Er rest dan niets anders dan vijf minuten te wachten tot de gemiste herinnering weer in beeld komt.
Een ander minpunt van Sense is dat de widgets vervangen zijn om datum en tijd te selecteren. Nu wil ik niet zeggen dat de standaard widgets van Android schitteren in gebruiksvriendelijkheid, maar HTC heeft het er niet bepaald beter opgemaakt. Tijden moeten geselecteerd worden met fancy rollertjes. Van 59 naar 0 springen gaat niet, dan moet je helemaal terugrollen. De datumselectie is ook bijzonder onhandig: geen maandkalender te bespeuren maar drie losse rollertjes voor dag, maand en jaar die niet met elkaar in verbinding staan. Als je op 31 december 1985 zit en je wilt naar 1 januari 1986 gaan, moet je dag en maand helemaal terugdraaien en het jaar eentje verder opschuiven. Erg knullig.
Ondanks de missers met de agenda en datumselectie, is m'n oordeel over Sense toch positief. Ze lijken daadwerkelijk moeite te stoppen om hun telefoons een eigen smoel te geven ten opzichte van andere Android-telefoons, en niet iets slechts neerzetten omdat het kan.

Lang lang geleden dacht ik op m'n Sony Ericsson de ultieme mobiele browser gevonden te hebben, en dat was Opera Mini. Prima geschikt voor trage internetverbindingen en kleine schermpjes, het maakte het internet zowaar toegankelijk op de 'dumbphones'. Ik dacht niet dat ik van m'n geloof af zou vallen, gezien standaardbrowsers op een telefoon per definitie slechter zijn dan Internet Explorer 3.0. De standaardbrowser van Android heeft me hierop doen terugkomen: dit is een prima browser om mee te internetten. Het is een verademing dat Javascript gewoon op je toestel draait in plaats van een schrale subset van de taal op de Opera Mini-servers. Het integreert netjes met je toestel, heeft een fatsoenlijke zoom-functie en is snel genoeg. Hierdoor kan je moeiteloos Google Reader op een fatsoenlijke manier gebruiken in plaats van de nogal beperkte functionaliteit die ik voorheen met Opera Mini had (dat was gewoon een pagina met vijf linkjes). Ik heb de Android-versie van Opera Mini nog geprobeerd, maar al snel heb ik besloten om toch de standaardbrowser te gebruiken. Wel moet ik vermelden dat vandaag Opera Mini 5.1 is uitgebracht: deze is beter in het systeem te integreren omdat die als standaardbrowser gemarkeerd kan worden, dat heb ik echter niet uitgeprobeerd.

Andere standaardfunctionaliteiten zoals SMS en de camera werken naar behoren. De SMS'jes worden handig gegroepeerd per contactpersoon, zodoende heb je meer een chatweergave van alle berichten die je met iemand uitwisselt. De camera maakt redelijk goede foto's, mits er voldoende licht is. Er zit een flitsertje op het toestel, maar wonderen kan je niet verwachten van zo'n LED. Maar het is zeker voldoende voor de Kodak-momentjes, om snel iets moois of leuks vast te leggen voor het nageslacht. Je kan foto's ook meteen uploaden naar Flickr als je account aan de Desire is gekoppeld.

Ook biedt de Desire genoeg op multimediagebied. Er komt standaard een Youtube-programmaatje meegeleverd, met het fotoprogramma kan je gemakkelijk je lokale foto's bekijken of je Flickr-account benaderen. Voor muziek heeft de telefoon ook genoeg mogelijkheden. De SD-kaart die met de telefoon meekomt is 4 GB groot, wellicht niet groot genoeg om er heel veel muziek op te zetten, voor mij is het voorlopig genoeg. De standaard muziekspeler is simpel en doet z'n ding: muziek afspelen. De muziekervaring is uit te breiden met programma's voor Last.fm en Spotify. Last.fm laat de kracht van de integratiemogelijkheden zien op het Android-platform: muziek die je afspeelt met de gewone muziekspeler worden ook gescrobbled. Iets wat ik miste op m'n oude telefoon en eigenlijk dacht ik dat het helemaal niet mogelijk was om te integreren met een vreemd muziekprogramma. Het Last.fm-programma, dat voor Nederland niet in de Market te vinden is, is op zich aardig. Alleen de beperkte bandbreedte op het 3G-netwerk levert toch wel een matige geluidskwaliteit. Ook is Spotify beschikbaar voor Android, maar dat heb ik helaas niet kunnen testen omdat daarvoor een duurder Premium-account benodigd is.

Het Android-ecosysteem zit ook niet bepaald verlegen om programma's die gebruik maken van je locatie. Natuurlijk heb je Google Maps, die ook Latitude- en Street View functionaliteit aanbiedt. Veel andere programma's kunnen integreren met Maps en zo kaarten op het scherm toveren. GPS werkt goed, ik heb vrijwel altijd binnen 10 seconden een fix en kan aan de slag. Het programma My Tracks is een mooi voorbeeld dat Maps en GPS combineert: het houdt precies bij welke route je hebt afgelegd gedurende een sessie. Dit kan handig zijn van wandelaars tot autoliefhebbers die een tochtje willen maken. Je ziet precies de afstand die je hebt afgelegd, hoe snel je was (met en zonder stilstand meegerekend) en hoeveel hoogteverschil je hebt overbrugd. Helaas is GPS niet zo heel sterk met hoogtebepaling, dus je moet die hoogtestatistieken met een korreltje zout nemen. Andere grappige software die je locatie combineert met de interne gyroscoop is Google Sky Map: het projecteert precies op het scherm de sterren die je zou zien als je recht voor je uit kijkt. Nuttig is het niet echt, maar wel leuk.
Een andere toepassing dat sinds kort voor Nederland beschikbaar is, is navigatie. De knop zat er bij aankoop al op, maar deed nog niks als je daarop drukte. Ongeveer een maand geleden heeft Google deze functie voor Nederland geactiveerd, en je toestel is daarmee ineens veranderd in een TomTom-alternatief: draaiend op Google Maps en Street View. Heb nog niet zoveel ervaring hoe goed dit werkt, laat staan hoe goed de dekking in het buitenland is. Je hebt wel een constante internetverbinding nodig, iets dat moeilijkheden kan opleveren buiten de grens.
Ook de browser heeft toegang tot je locatie (als je dit hebt aangezet). Je kan zodoende Google-zoekopdrachten opgeven waarvan de resultaten worden afgestemd op de locatie waar je je nu bevindt. Ook de officiële Twitter-applicatie kan je locatie meesturen met je tweets als je dit wilt (dit moet je ook expliciet bij Twitter aanzetten).

Er zijn nog genoeg andere handige programmaatjes te vinden. De Remember The Milk-applicatie is een fijn (en inmiddels onmisbaar) hulpmiddel voor het dagelijks leven. Je kan het twee weken gratis proberen, daarna moet je RTM-account opwaarderen naar een Pro-account. Iets waar ik niet zo'n probleem mee had gezien het programma prima werkt. Ook is er Appie, handig voor als je boodschappen doet bij de grootste supermarktketen die ons kleine landje rijk is, ASTRO als bestandsbeheerder, OSMonitor om processen en logs te bekijken. En voor de buienradaradepten is er ook zat in de omloop. De officiële Buienradar is niet echt geweldig: het crasht vaak en er is geen mogelijkheid om nieuwe radarbeelden op te vragen. Betere alternatieven zijn Rainy Days (dat gebruik maakt van Google Maps) en Buienalarm (dat je waarschuwt voor regen). En natuurlijk kan een geek niet zonder ConnectBot (SSH), de Terminal Emulator en androidVNC. Netcounter kan ook handig zijn om je netwerkverbruik in de gaten te houden.

Het toetsenbord is best bruikbaar, al kost het wel wat tijd om er aan gewend te raken. In de winkel had ik een dummy-Legend gebruikt en ik kon maar met moeite m'n eigen naam zonder fouten intypen. Maar je wordt er uiteraard wel handiger in. Nog steeds maak ik veel fouten, maar het toetsenbord bevat software die voor-de-hand-liggende fouten meteen corrigeert (wven naar even). Het is nog steeds oppassen geblazen omdat deze correctie soms te ijverig is, wat nog wel eens voor genante woorden kan zorgen in je zinnen. Ook worden suggesties gedaan voor langere woorden zodat je soms wat typwerk wordt bespaard.

Je zou onderhand vergeten dat je nog met dat ding kan bellen. Met een druk op de knop verandert je toestel van een zakcomputer terug in een mobiele telefoon. Je hebt snel toegang tot je contacten en de lijst van inkomende, uitgaande en gemiste gesprekken is best gedetailleerd. Een gesprek opnemen of weigeren vergde in het begin wat oefening, tenminste in HTC Sense moet je een balk respectievelijk naar beneden of naar boven bewegen met je vinger. Persoonlijk had ik een indicatie met groen of rood intuïtiever gevonden, maar het went. Een nadeel van dit mooie touchscreen en het schuifwerk is dat je een gesprek nog wel eens per ongeluk kan weigeren als je het toestel uit je broekzak probeert te peuteren als die afgaat. De geluidskwaliteit tijdens het bellen vind ik wel erg tegenvallen: er zit veel ruis op de lijn. Ik ben geen audiofiel, maar het is iets wat me meteen opviel met m'n eerste gesprekken met de Desire. Als de andere kant ook nog 's in een auto zit en handsfree belt is het gesprek vaak amper te volgen.
Wel wordt de gyroscoop handig ingezet om in te springen op bepaalde momenten bij een telefoongesprek: zodra je je telefoon opneemt neemt de beltoon in volume af, als je je telefoon weer van het oor weghaalt licht het scherm weer op. Ook als je je telefoon ondersteboven op tafel legt gaat die in de stille modus.

Ook voor dit toestel gaat de eeuwenoude wijsheid "ieder voordeel heb z'n nadeel" op: al dit internet-, multimedia- en locatiegeweld is een aanslag op het arme batterijtje dat in de Desire zit. Na een dag actief gebruik is het toch weer toe aan een oplaadbeurt; je mag in je handjes knijpen als je het twee dagen uithoudt met de batterij. Natuurlijk zijn er voorzieningen om de Desire zuiniger te maken: het uitzetten van GPS, Wifi en de helderheid van het beeldscherm zo laag mogelijk zetten. Ook het automatisch synchroniseren van je Twitter-, Flickr- en GMail-accounts is niet zo nodig als je al achter een PC zit, dus dan kan je dat net zo goed ook uitzetten. Je kan in Android diep in de menustructuur een overzicht opvragen waarvoor de batterij allemaal gebruikt is. Zodoende kan je maatregelen nemen die de batterijduur moeten verlengen: bijvoorbeeld ieder uur met Twitter synchroniseren in plaats van iedere vijf minuten. Standaard komt er een kleine widget mee waarmee je bepaalde energieslurpers met een vingerbeweging in- en uit kan schakelen (Wifi, GPS, ...), zelf gebruik ik MySettings dat een uitgebreider paneel biedt.
Op zich is er met de batterij te leven, een uurtje aan de lader 's ochtends is genoeg om de dag mee door te komen.

Een paar andere minpuntjes zijn wat bugs in de software waardoor verbindingen met Wifi, 3G of zelfs de SD-kaart wel eens wegvallen. De eerste twee zijn simpelweg op te lossen door de betreffende functionaliteit even uit en aan te zetten. De SD-kaart is lastiger: je kan hem wel unmounten, maar met geen mogelijkheid terug aankoppelen zodat hij weer uitgelezen kan worden. Op zulke momenten rest er weinig anders meer dan het uit- en aanzetten van het hele toestel. Gelukkig gebeurt dit niet al te vaak.

Ondanks de minpunten die ik gaandeweg heb genoemd kan er wel gesteld worden dat dit nog steeds een geweldig krachtig en veelzijdig toestel is. Het toestel zelf is degelijk en het Android-platform is een volwaardig alternatief voor andere mobiele besturingssystemen, ondanks dat het nog helemaal niet zo lang bestaat. HTC heeft verzekerd dat Android 2.2 (codenaam Froyo) ook naar de Desire zal komen, die update zal in de loop van dit jaar uitrollen. De nieuwe versie is (veel) efficiënter in CPU-gebruik, dat zal uiteindelijk ook ten goede komen aan de batterij. Android ziet een zonnige toekomst tegemoet: steeds meer toestellen worden met dit besturingssysteem uitgerust en de Market is iedere dag weer vele applicaties rijker. Bovendien is het een open platform, helaas is het ontwikkelproces me nog wel iets te gesloten. Toch was ik in staat om bugfix toe te passen voor een open-source programma dat nog niet klaar was voor de Desire, wat aantoont dat je niet meer altijd afhankelijk bent van derden om iets te repareren.

Al met al ben ik dus een tevreden Android-gebruiker, ik doe nu meer met m'n telefoon dan ik van te voren had kunnen verzinnen.