De laatste maanden ben ik muziek uit het einde van het afgelopen millennium meer gaan waarderen. Vroeger moest ik er niks van weten. Het argument van m'n ouders "maar het is muziek uit m'n jeugd" vond ik geen reden om iets mooi te vinden.
Maar dan is de vraag: wat ga ik later, als ik groot ben, bestempelen als "muziek uit mijn jeugd"? De muziek die momenteel gemaakt wordt is voor een merendeel te triest voor woorden. Hiphop, R&B en/of goedkoop gefabriceerde popnummers. Niets om trots op te zijn.
Maar verstand komt met de jaren, en zo overwoog ik het argument van m'n ouders opnieuw. Bovendien raakte ik in januari van dit jaar ook verslingerd aan Guitar Hero, het gitaarspel op de Playstation 2 (en inmiddels ook op de XBox 360 en de Wii). Daardoor ging ik ineens heel anders naar gitaarmuziek luisteren en besefte ik dat er vroeger ook leuke nummers gemaakt werden. Dus ik ging meer naar artiesten als Guns 'n Roses, The Rolling Stones, The Allman Brothers Band en Lynyrd Skynyrd (met het geweldige Freebird natuurlijk).
Ook luisterde ik wel wat naar Pink Floyd, niet zo heel veel alleen. Af en toe The Wall draaien en dat was dat. Maar het bezoek aan de coverband The Steel Breeze deed me de muziek nog meer waarderen. Ik besefte dat ze muziek maakten waar je echt naar moet luisteren, die het niet verdient om op de achtergrond gedraaid te worden. Shine On You Crazy Diamond en Echoes zijn klinkende voorbeelden van zulke muziek. The Wall blijkt ook steeds beter te worden naarmate je er meer naar luistert.
Afgelopen week was een andere band aan de beurt: Led Zeppelin. De coverband Physical Graffiti (genoemd naar een album van Led Zeppelin) trad afgelopen week op in Eindhoven. Nu leek me dat in eerste instantie niet iets om naar toe te gaan, denkende dat ze alleen maar Stairway-achtige nummers hebben gemaakt. Maar toch op de middag voor het concert maar het dubbelalbum Mothership geluisterd, wat het oevre van Led Zeppelin netjes samenvat. Toch wel wat heftiger dan Stairway To Heaven, goede rockmuziek. Andere nummers bleek ik uiteindelijk wel te kennen maar ik heb nooit geweten dat die van Led Zeppelin kwamen. Deze artiest schittert trouwens ook in afwezigheid in de Guitar Hero reeks.
Maar de positieve indruk die het album achterliet deed me beslissen om toch naar het concert te gaan van Physical Graffiti. Iets waar ik geen spijt van heb. Naar mijn nog niet zo professionele mening benaderden ze het oorspronkelijke best goed. Een Ierse bassist die met een tijdmachine uit de jaren 70 hier naartoe is getransporteerd. Hij deed me erg denken aan een personage uit Guitar Hero II, Clive Winston. Vervolgens een Duitse drummer die z'n vak ook verstond. Een excentrieke Engelse zanger die het stemgeluid goed nadeed en vervolgens een Nederlandse gitarist. Naar hem ging m'n meeste aandacht eigenlijk, vanwege de stevige solo's die hij neerzette, het stukje airguitar en z'n gitaar bespelen met een strijkstok. Al met al een leuke band die een mooi optreden neerzette.
Zowel bij het luisteren van Mothership als bij het optreden viel me één nummer op: Kashmir. Dat deuntje kende ik, maar waarvan? Niets is zo frustrerend als iets herkennen maar niet kunnen herleiden waar je het van kent. Ik heb hier uiteindelijk zo'n vier dagen over gedaan. Maar vanochtend, op een helder moment, begon een lampje te branden. Dit nummer vormde een basis in enkele nummers van Era, in ieder geval Enae Volare op het album The Mass. Anderen zeggen ook in The Mass maar daarin kon ik het niet vinden. Ook in andere nummers volgens mij, maar op het moment van schrijven kon ik me de titels niet meer herinneren.
En zo gaat het zo vaak. Je luistert een nummer uit de jaren '70 en je denkt: hé, dat ken ik. En in al die gevallen blijkt dus dat ik dat nummer via een cover heb leren kennen. Ergens voel ik me wat bedrogen door alle electronische muziek die ik tot aan drie jaar terug luisterde, dat ik altijd gejatte muziek geluisterd en gewaardeerd heb. Nu draait m'n maag om als ik de danceversie van Another Brick In The Wall hoor. Is het zo moeilijk tegenwoordig om nog iets nieuws te verzinnen? Maar dankzij Last.fm en m'n eigen MP3-collectie hoef ik me daar niet al te vaak aan te storen, gelukkig.