Friday: first impressions

We left from Eindhoven and went to Dublin with the famous budget-airline RyanAir. For 1.5 hours I've been observing the play in the airplane performed by the stewards and stewardesses. They looked tired and grumpy, still they tried to sell food, drinks, cigarettes and lots for some lottery to 200 people. After the play the doors opened, we stretched our legs and an unknown city and country are within reach now.

Vrijdag: de eerste indrukken

Op vrijdag zijn we vanuit Eindhoven naar Dublin gevlogen met de Aldi onder de vliegmaatschappijen: RyanAir. Zo'n anderhalf uur heb ik naar het tafereel op het middenpad gekeken, waar chagrijnige en vermoeide stewards en stewardessen met hun beste glimlach eten, drinken, sigaretten en loten proberen te slijten aan zo'n 200 vliegtuigpassagiers. Op Dublin Airport werd het sardineblikje in de vorm van een Boeing 737 geopend en konden we onze benen strekken waar een voor mij vreemd land en stad aan onze voeten lagen.

Drie maanden geleden voelde ik dat het tijd was voor een nieuwe telefoon. Ik gebruikte internet meer en meer op m'n Sony Ericsson C902, een nette telefoon maar een te klein schermpje om fatsoenlijk mee online te gaan. Mijn volgende telefoon is de HTC Desire geworden. Ik ben niet het type blijo dat op kieskeurig.nl onder de vermelding "een paar dagen in bezit" gaat lopen pochen hoe geweldig dit toestel wel niet is. Ik doe dat drie maanden later op m'n eigen site

Friday morning, July 31st 2009: time to go to Berlin. After a smooth trip we arrived at the Kronprinz Hotel near the Kürfürstendamm. Because we left early there was plenty of time left to visit the city already. With our hotel reservation came a ticket for all public transport in Berlin, valid for 72 hours. Very convenient, so with this card would get us going.

For a student assignment we had to analyze code duplication between releases of an application. It gives insight in how much code remained the same with relation to other versions.
Together with Remco Blewanus, I chose to analyze the best audio player out there: Amarok. This has a couple of reasons, besides being familiar with Amarok already.

Het is bijna dagelijks aan de orde: ergens op deze planeet is er wel iemand die zichzelf opblaast voor een of ander Hoger Doel. Dit gebeurt zo vaak dat ik er eigenlijk geen aandacht meer aan besteed. Dagelijks berichten de media over een bomaanslag op een markt in Bagdad, of een Palestijn die iets goed te maken heeft met Israël (of andersom). Ik zag het als kind op het Jeugdjournaal en in de tussentijd is er eigenlijk niks veranderd. Ik kan er niet meer wakker om liggen.

Tot voor kort kende ik de televisieserie 24 nog niet, ondanks dat het al zo'n acht jaar bestaat. Ik had in eerste instantie eigenlijk ook geen behoefte om deze serie te kijken, maar op aanraden heb ik toch maar het eerste seizoen bekeken.

Tot voor kort heb ik Javascript nooit echt serieus genomen. Die perceptie kwam voornamelijk door slechte programmeurs die hun beste beentje voorzetten op websites en allerlei plaatjes over het scherm lieten vliegen. Ook het inline definiëren van functies resulteert al snel in een brei ongestructureerde code. Voor mij leek het gewoon onmogelijk om enigssinds object-geörienteerd te werken met deze taal.

Toch ben ik er sinds een tijd wel wat serieuzer mee bezig en is Javascript niet zo slecht als ik dacht. Er zitten wel een aantal verschrikkingen in deze taal, waaronder de dynamische scoping, waardoor je door wat brandende hoepels moet springen om toch bij de juiste objecten te kunnen (var that = this voor de insiders). Wat ik wel goed vind aan deze taal is het feit dat functies gewoon eerste-klas objecten zijn. En dat het dus wel degelijk mogelijk is om object-geörienteerd programmeren te benaderen.

About 1 year ago, I switched to identi.ca, an open-source microblogging service. Most of the open source folks moved from Twitter to identi.ca, it had (and still has) a quite some advantages over Twitter. See this article for a comparison among these two services. There was not much to lose, I could still forward my tweets to Twitter. But after one year I've pretty much had it with this service. There are quite some nice people out there, but the service was getting on my nerves. What follows here is a rant, you've been warned.

Tijdens mijn reis in Rusland stuitte ik in Moskou bij de Staatsbibliotheek op het standbeeld van Leo Tolstoj. Zoals hij daar bij zat wakkerde het een gedachte aan dat ik hier meer over te weten moest komen. Het is een van de steunpilaren van de Russische literatuur, naast Poesjkin, en hij zou me misschien helpen om meer over Rusland te leren.